Het waarom van deze werkgroep…

Er was eens… zo beginnen de meeste sprookjes. Jammer genoeg ligt er niets sprookjesachtig aan de basis van deze werkgroep.

21 jaar is de leeftijd waarop de meeste jongeren volop bezig zijn hun toekomst in alle zelfstandigheid uit te stippelen. Zij maken keuzes, gaan samen of alleen wonen, bepalen welke richting zij uit willen gaan.

Onze kinderen verblijven sinds hun jeugdjaren in een MPI. Dit was niet het gevolg van een bewuste keuze, dit was een noodzaak. Hun opvang thuis was niet haalbaar. Daar was iedereen het over eens: maatschappelijke werkers, orthopedagogen, psychologen, CLB, Vlaams Fonds,…

Stilaan naderen zij allen de magische leeftijd van 21 jaar. Waar dit voor de meeste jongeren de drempel naar de totale vrijheid vertegenwoordigt, betekent dit voor onze kinderen – en nog meer voor ons ouders – slapeloze nachten vol zorgen en paniek, want er is geen vrijheid.  Meer nog: concurreren met lotgenoten voor dat sporadisch open plekje. Van een juiste toekomstkeuze is hier helemaal geen sprake! Op hun 21 kunnen zij niet.

Langer verblijven in het MPI waar zij hun jeugd hebben doorgebracht. Er is ook geen plaats in de volwasseninstellingen. En hier begint het lange verhaal van de gesloten deuren. Hun naam komt op een wachtlijst.

Het ‘wachten’ zelf moeten ze dan maar thuis doen. Hoe hun ouders het moeten klaarspelen om ze na al die jaren terug thuis op te vangen, vraagt niemand zich blijkbaar af.

Nochtans betekent dit dat minstens één, maar eigenlijk beide ouders hun werk moeten opgeven, geen sociaal leven meer hebben, er zelf aan ten onder gaan want 3 x 8uur per dag, 7 dagen op 7, zonder mogelijkheid op ziekteverlof, laat staan gewoon verlof, dat durft men geen enkele professionele opvoeder voorstellen.

De zoektocht naar een gepaste opvang voor onze kinderen is de rode draad door ons verhaal. Dit en de wetenschap dat als we zelf niet opkomen voor hun rechten, niemand het zal doen, heeft ons bij elkaar gebracht.

Ons nieuwe zorgenkindje was geboren: “21 WACHTMAAR!”. Hopelijk hebben we geen 21 jaar nodig om deze schrijnende  toestand recht te trekken en kunnen we ons verhaal ooit beëindigen met “en ze leefden nog lang en gelukkig…”

This site is hosted by: Hosting Photography.